Petechiën bij Aplastische Anemie

Aplastische Anemie, Week 20/2013

Petechiën-hand-aplastische-anemieMaandag 13-05-2013 zijn mijn leukocyten weer gedaald. De mandarijnen hebben dus toch niet zo goed geholpen (alhoewel ik er wel een paar vergeten ben op te eten). De opbrengst van de trombocyten is ook niet meer zo hoog. Waardoor ik onder andere snel petechiën krijg. Conclusie: mijn hematoloog gaat een mail naar het UMCN sturen. Er is dus nog steeds geen vooruitgang. De kans is dan ook groot dat er alsnog een konijnen ATG kuur aan zit te komen.

Wat betreft de trombocyten… Nou die worden gewoon weer voor vrijdag besteld. Vandaag ook maar eens poging twee om een afspraak met de tandarts te maken. Nou het is gelukt. Ik kan zeker al wel op 26 juni terecht voor een wortelkanaalbehandeling.

Zucht, dan leg je netjes uit dat dat in verband met mijn ziekte en de gevaren van infecties veel te laat is. “Tja we hebben echt geen plek eerder”. Daar kun je het dan mee doen. Maar gelukkig heb ik een GEWELDIGE partner.

Donderdag 16-05-2013 belt mijn partner met de tandarts. Hoe hij het voor elkaar krijgt? Dat is voor mij nog steeds een vraag. Maar voor elkaar krijgen doet hij het!!! Aankomende woensdag kan ik al terecht bij de tandarts. Ja diezelfde tandarts die voor mij niet eerder dan 26 juni plek had.

Dankjewel Schat. Kusss.

Vrijdag 17-05-2013 is een druk dagje in het ziekenhuis. Eerst bloed prikken. Daarna naar de gynaecoloog. Vervolgens langs de hematoloog. En als laatste naar de afdeling voor een transfusie. Gezellig een dagje ziekenhuis dus. Bij de gynaecoloog is alles goed en wordt besloten op dezelfde voet verder te gaan met het behandelplan.

Bij de hematoloog is mijn HB gezakt. Mijn leukocyten zijn weer aan de hoge kant van de schommeling, maar nog steeds niet gestegen. En wat betreft mijn trombocyten. Nou het valt mee, ze liggen nog iets boven de transfusiewaarde. Maar toch komt die transfusie er vandaag wel aan, want als we het weekend afwachten dan staan ze weer te laag.

Mijn internist heeft bericht uit het UMC Nijmegen ontvangen. Aankomende woensdag mag ik daar weer op controle. Nou dan moet ik maar eens gaan regelen dat dat verzet wordt, want woensdag moet ik naar de tandarts. En die ontsteking ben ik nu echt beu. Daarnaast is er het gevaar dat de ontsteking mijn bloedbaan in kan gaan.

Voordat ik naar de interne afdeling ga, bel ik even naar mijn partner om al het nieuws door te geven. Gelukkig wil mijn lieve partner het St Radboud ziekenhuis voor mij bellen. Dan kan ik door naar de afdeling voor de transfusie.

Petechiën, een arm vol!

Op de afdeling aangekomen roept de verpleegster er meteen een collega bij. Deze verpleegster heeft me de vorige keer “mis” geprikt en durft het nu niet aan. Prima nieuwe ronde nieuwe kansen. De verpleger doet een bloeddrukband om en pompt deze op.

Zo strak dat mijn hand blauw wordt. Dit trekt zo weg meld hij. Ja dat klopt die blauwe kleur trekt wel weg, maar die petechiën niet. Heel mijn onderarm en hand zitten vol met petechiën. Zelfs op mijn vingers zitten de petechiën, ook wel rode puntbloedinkjes genoemd. En ja hoor er wordt weer mis geprikt.

Dan moet je toch maar even naar de OK. Op de OK aangekomen wordt er in mijn linkerhand geprikt. Zooo dat deed echt zeer!!! Weer verkeerd. Het moet niet gekker worden twee keer op één dag. Dat zijn dus nummer 8 en 9x verkeerd geprikt. Dan roepen we er toch maar even een anesthesist erbij. Ach ja drie keer is scheepsrecht. En ja hoor de derde persoon prikt in een keer goed. Pfff moet ik daar nu al die pijn voor lijden? Vandaag voel ik me echt een beetje mishandeld.

Terug op de afdeling vraag ik de voedingsassistente of zij misschien een paar boterhammetjes voor mij wil smeren. Ze kijkt me verward aan en vraagt of ik dat niet zelf kan. Ja natuurlijk kan ik dat wel zelf. Alleen mijn handen doen nogal zeer van het “mis” prikken dus het zou fijn zijn als u dat eenmalig voor mij zou willen doen.  Het koste haar nogal wat moeite, maar ze wilde het wel voor mij doen. Bedankt dat vind ik fijn.

De trombocyten zitten er zoals gewoonlijk snel in. Het infuus zetten duurt echt langer dan dat die bloedplaatjes in mijn lichaam lopen. Thuis aangekomen schrikt mijn partner van mijn armen. “Toch maar eens met je internist overleggen wat we daaraan kunnen doen”.

Mijn partner heeft ondertussen geregeld dat de afspraak in het UMC Nijmegen een dag vervroegd wordt. Ja het was weer typisch een gesprek van “lullen als Brugman”. Maar het is hem weer gelukt. Echt ik snap er niets van. Maar dat maakt niet uit. Ben allang blij dat het hem iedere keer wel lukt. Vastbijten en niet meer loslaten noemt hij dat. Dus kan ik woensdag gewoon naar de tandarts.
Ik Heb stiekem al wel geregeld dat mijn internist woensdag het infuus gaat zetten al weet hij dat zelf nog niet. Lol.

This entry was posted in Aplastische Anemie Dagboek and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *