Goedemorgen, Rise and Shine.

Aplastische Anemie, Dag 2, Week 43/2012

aplastische-anemie-botbioptDinsdag 23-10-2012 werd ik om 07:30u met een barstende hoofdpijn wakker. Mijn lieftallige partner zat alweer in de auto, onderweg naar mij. Ondertussen werd er bloed afgenomen en kwam de internist me vertellen dat ik rond 08:45u opgehaald zou worden voor een botbiopsie.

De vraag was alleen of mijn partner op tijd aanwezig kon zijn, anders werd het verplaatst naar de middag. Ik had uiteraard mijn partner al gesproken en die kon ieder moment binnen vallen.

Omdat ik niet mag bloeden, kreeg ik Orgametril. Dit is een anticonceptiepil, die ervoor zorgt dat ik niet meer kan menstrueren. Daarnaast kreeg ik nog een kuurtje Cyklokapron. Dit middel voorkomt dat bloedstolsels oplossen.

Bij een botbiopsie, wordt er een stukje bot uit de achterkant van je bekken gehaald. Dit gebeurd bijna op dezelfde manier als een beenmergpunctie.  Voor de botbiopsie kreeg ik een zogenaamd slaaproesje. Nou van dat slaaproesje ging ik hele gesprekken voeren. Niet dat ik het zelf nog kan herinneren hoor.

Doordat het erg druk was,  kon mijn partner er niet bij blijven en moest hij op de gang wachten. Tijdens de ingreep schoot de internist langs het bot en raakte een spier. De pijn trok helemaal door in mijn been en was zo hevig dat mijn bloeddruk enorm daalde en ze moesten stoppen. Het stukje bot wat ze hadden, was maar vier millimeter groot en helaas te weinig voor verder onderzoek.

Jemig wat baalde we. Dan gaan we het de volgende dag maar aan de andere kant proberen.

Terug op de kamer, kwam de coassistent langs om te vragen hoe het gegaan was. Mijn partner was uiteraard helemaal niet happy. Hem was beloofd dat hij bij de ingreep mocht blijven, juist omdat ik enorm angstig aangelegd ben en mijn partner mij dan juist rustig krijgt. Het feit dat hij dus weg gestuurd werd, deed hem erg veel pijn. En tja de coassistent was nu net de eerste persoon die bij mij langs kwam.

De coassistent begreep precies hoe mijn partner zich voelde en zorgde ervoor dat de internist ook snel aanwezig was. Na een goed gesprek met de internist was er afgesproken dat de tweede botbiopsie in de middag uitgevoerd zou worden. Dan zou het rustiger zijn en zou mijn partner er ook aanwezig kunnen zijn. Uiteraard onder een klein voorbehoud.

De internist bood ons zijn excuses aan voor de manier waarop een dag eerder alles verlopen was en dat hij het erg vervelend vond voor ons dat het zo hectisch, snel en zonder veel uitleg ging. Dit waardeerden wij enorm en wij legden de internist uit, dat wij allang blij waren dat alles zo snel ging, want blijkbaar was het nodig.

Natuurlijk heb je liever dat je 20 minuten uitloop hebt in een wachtkamer en eerst hoort wat ze willen gaan doen, om vervolgens een nieuwe afspraak te maken, wanneer ze een beenmergpunctie uit gaan voeren. Maar blijkbaar was daar geen tijd voor en dus accepteer je dat het zo koud op je dak komt.

’s Middags kwamen mijn ouders op visite. Dit was een welkome afwisseling, na al die witte jasjes die je de hele dag door ziet.

Doordat ik nog steeds zo’n erge hoofdpijn had, kwam er toch maar voor de zekerheid even een neuroloog op visite, die de nodige vragen stelde en onderzoeken deed. Voor de hoofdpijn had ik die ochtend al twee paracetamol gekregen en de hoofdpijn was al wat minder. Gelukkig er was niets ernstigs aan de hand.

’s Avonds werden de gebruikelijke controles uitgevoerd. Dat wil zeggen er werd weer bloed afgenomen en mijn bloeddruk en temperatuur werden weer gemeten.

En ooo wat zou ik toch zonder mijn partner moeten. Zo veel als hij van mij houdt! Al twee dagen op een oncomfortabele stoel aan mijn bed. Om vervolgens weer naar huis te rijden om voor mij mijn eigen hoofdkussen te halen, zodat ik woensdag niet weer met hoofdpijn wakker zou worden.

 

This entry was posted in Aplastische Anemie Dagboek and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *