Vandaag een botbiopsie

Aplastische Anemie, Dag 3, Week 43/2012

aplastische anemie hb

Woensdag 24-10-2012 werd ik om 07:30u gewekt door de verpleegster. Het was weer tijd voor mijn dagelijkse bloedafname, bloeddrukmeting en koortsmeting . Met mijn eigen kussen had ik een stuk beter geslapen. ’s Nachts was ik alleen met de infuusnaald achter de deken blijven hangen, wat verre van prettig was. Mijn hand was dan ook erg gevoelig.

Mijn partner zat voor de verandering alweer in de auto. Rara waar zou hij heen gaan…. De ochtend van dag 3 verliep rustig. Geen onderzoeken, geen gesprekken, gewoon rustig samen met mijn partner. Nou ja gewoon, als je in het ziekenhuis ligt, niet wetende wat je hebt is alles verre van gewoon. Maar we konden even samen zijn, zonder dat er continu mensen binnen liepen.

Om 01:15u kwam er een verpleegster melden dat ik zo opgehaald zou worden voor de tweede botbiopsie. De verpleegster moest van de afdeling waar de botbiopsie gedaan zou worden doorgeven dat de familie beneden moest blijven wachten.

Nou dat dacht ik niet, er zijn duidelijke afspraken gemaakt met de internist en als deze niet nagekomen kunnen worden, mag de internist dat zelf komen vertellen. De verpleegster gaf aan dat dat toch echt was wat ze door moest geven. Waarop wij aangaven dat mijn partner gewoon mee zou gaan en dat er dan boven wel bekeken zou worden of mijn partner erbij kon zijn of niet.

Zo gezegd, zo gedaan.

Boven aangekomen, kwam de internist er net aan en deze begroette ons weer erg vriendelijk. Hij wist helemaal niets van het feit dat mijn partner er niet bij zou mogen zijn. Sterker nog de internist wilde mijn partner er juist heel graag bij hebben.

Mijn partner mocht aan de kant van het bed staan waar ze niet hoefden te zijn. Ik kreeg mijn slaaproesje weer, begon weer te brabbelen en de internist ging aan de gang. Terwijl de internist bezig was, praatte mijn partner met mij geloof ik. Ik kan me het niet echt meer herinneren.

Toen de internist klaar was met de ingreep, bedankte de internist mijn partner. Het was namelijk een wereld van verschil, hoe rustig ik gebleven was. De ingreep was dan ook geslaagd en de internist had voldoende bot uit mijn lichaam kunnen halen voor onderzoek.

Omdat ik me nog steeds zo duizelig voelde en mijn Hb nog steeds aan de lage kant was, kreeg ik een infuus toegediend met een zakje erytrocyten. In de volksmond beter bekend als rode bloedcellen. Jemig wat werkt dat snel. Ik voelde me vrijwel meteen een beter mens.

Nu konden we alleen maar wachten op de uitslagen van de onderzoeken. Dit zou naar verwachting zo’n twee weken in beslag gaan nemen. Om deze tijd te overbruggen werd er gestart met een hoge dosering Prednison. Prednison onderdrukt het immuunsysteem in de hoop dat dit mijn bloedwaarden uit de gevarenzone zou houden.

This entry was posted in Aplastische Anemie Dagboek and tagged , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *