Home Sweet Home

Aplastische Anemie, Dag 4, Week 43/2012

aplastische-anemie-beenmerg

Donderdag 25-10-2012 begon uiteraard met het inmiddels welbekende ritueel. Bloedprikken, de bloeddruk en temperatuur meten. In dat welbekende ritueel zat ook weer mijn partner die in de auto onderweg naar het ziekenhuis was.

Als alles vandaag goed zou gaan, dan zou ik misschien naar huis mogen. Ooo wat keek ik daarnaar uit. Niet dat ik niet goed verzorgd werd hoor. Sterker nog, mijn dank gaat uit naar het verplegend personeel, die erg voorzichtig en verzorgend met mij om gingen en de dames van de gastenservice.

De dames van de gastenservice brachten mij iedere dag mijn maaltijden, tussendoortjes en drinken. Daarnaast maakte ze ook een praatje, wat de tijd in het ziekenhuis toch wel veraangenaamde. De dames van de gastenservice zorgden ervoor dat ik helemaal niets te kort kwam.

’s Middags waren mijn ouders ook weer op bezoek. Ze waren precies op tijd om te horen dat alle bloedwaarden stabiel genoeg waren om naar huis te gaan. Wel waren er de nodige voorzorgsmaatregelen die wij in acht moesten gaan nemen.

Om maar een paar voorbeelden te noemen:

  • Wil je me begroeten, was dan eerst je handen.
  • Heb je last van je keel, ben je snotterig of grieperig? Kom dan liever een andere keer op visite.
  • Kliekjes van de vorige dag. Gooi deze weg, hier kunnen schimmels in zitten.
  • Elke dag vers brood. Brood van 1 dag oud kunnen namelijk al schimmels in zitten.
  • Heb ik 38.5 graden verhoging. Bel een ambulance.
  • Voel je je niet lekker, bel dan even, zodat we kunnen overleggen of je langs moet komen in het ziekenhuis.
  • Bezoek geen plaatsen waar veel mensen zijn. Ofwel de simpele dingen als even vlug een boodschapje doen zat er niet meer in.

O ja en niet te vergeten: 3 keer per week bloed laten prikken en op controle in het ziekenhuis. Want ja als mijn bloedwaarden te laag komen, dan heb ik een transfusie nodig.

Het goede nieuws was dat ik dan wel naar huis mocht. JOEPIE!!!! Eindelijk weer naast mijn mannetje in ons eigen bed slapen. Eindelijk weer mijn lieve hond zien. Eindelijk weer even frisse lucht opsnuiven. Heerlijk.

Home sweet home, here I come!

 

This entry was posted in Aplastische Anemie Dagboek and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *