Aplastische Anemie, de derde opname

Aplastische Anemie, Week 07/2013 deel 1

aplastische anemie veel bloedMaandag 11-02-2013 gaan we weer naar mijn controleafspraak in het ziekenhuis. Mijn bloedwaarden zijn naar omstandigheden netjes. Woensdag heb ik weer een controleafspraak in het ziekenhuis. Ik mag dan ook weer snel naar huis, want er is verder weinig te bespreken.

Dinsdag 12-02-2013 voel ik me in de ochtend helemaal niet lekker. Even lekker onder de douche, misschien dat ik daar wat van opknap. Tijdens het afdrogen krijg ik het ineens héél erg warm. Ik plof neer op een stoel. Mijn partner maakt nog een grapje: “Ja lekker hè” (ik ben namelijk een echte koukleum). Meteen daarna begin ik te schudden met mijn hoofd, worden mijn pupillen bijna net zo groot als mijn irissen en val ik flauw.

Mijn partner schrikt zich rot. Hij praat tegen me en tikt tegen mijn wang aan. Ik reageer nergens op. Dan tilt hij me van de stoel en legt me plat op de grond. Zodra ik op de grond lig kom ik binnen 30 seconden weer bij. Huh waar ben ik, vraag ik verward. Blijkbaar ben ik flauw gevallen.

Erg vermoeiend dat flauwvallen. Voor de veiligheid ga ik vandaag maar met mijn partner naar de zaak. Alleen thuis blijven is in deze toestand niet verstandig. Straks val ik weer flauw en is er niemand die me bij kan brengen. Of ik bezeer mezelf en we weten allemaal dat ik geen bloed mag verliezen.

Met moeite en veel rustpauzes kleed ik mezelf aan en eet ik mijn ontbijt op. Op de zaak aangekomen blijf ik moe. Zo moe zelfs dat ik bijna niet meer van mijn stoel af kom. Ik ben blij dat ik morgenochtend weer naar controle moet, want dit voelt niet goed.

Mijn partner vertrouwd het niet en belt toch maar even met het ziekenhuis. Vandaag zijn er geen hematologen aanwezig. Dan maar naar Nijmegen bellen. Binnen vijf minuten wordt u terug gebeld. 15 minuten later nog geen reactie. Dus belt mijn partner nogmaals. Toen mijn partner eindelijk de spoedarts aan de lijn kreeg, legde hij het hele verhaal uit. De arts vertrouwde het niet en vertelde dat we de huisarts moesten bellen, zodat deze een ambulance kon sturen.

Nou zei mijn partner als ik zelf rij ben ik sneller in het ziekenhuis. Hup in de auto en op naar het ziekenhuis. De arts in Nijmegen regelde ondertussen dat wij toch in ons eigen ziekenhuis terecht konden. In het ziekenhuis meteen bloed prikken en wachten op de uitslag. Het bedje voor de transfusie werd al geregeld, aangezien ik er niet al te best uit zag.

In één dag was mijn HB met 1,1 punt gedaald. Hier schrokken de artsen enorm van. Dit is zelfs met Aplastische Anemie niet te verklaren. Meteen werden er twee zakjes erytrocyten besteld. Mijn eigen hematoloog was op congres, maar kreeg ook mijn bloedwaarden door. Hij belde mij persoonlijk op om het nieuws te brengen. U wordt weer opgenomen in het ziekenhuis……

Zo zie je maar weer. De ene dag is er nog niets aan de hand. De volgende dag lig je weer in het ziekenhuis voor onbepaalde tijd. Als  een persoon Aplastische Anemie heeft, willen ze het zekere voor het onzekere nemen.

This entry was posted in Aplastische Anemie Dagboek and tagged , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Aplastische Anemie, de derde opname

  1. wat zullen jullie geschokken zijn!!!

  2. Claudia says:

    Geschrokken zijn we zeker. Desondanks blijven we positief.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *